Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια προσωπική ιστορία που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω την ιστορία μας.
Όταν απολύθηκα από φαντάρος, έκανα ένα ταξίδι στην Ευρώπη με έναν φίλο μου. Ένα απόγευμα βρεθήκαμε σε ένα σπίτι με μια παρέα επτά ατόμων (άνδρες και γυναίκες από διάφορες χώρες). Η κουβέντα κάποια στιγμή στράφηκε στη φιλοσοφία και, όπως ήταν φυσικό, στην Αρχαία Ελλάδα.
Η έκπληξή μου ήταν τεράστια όταν είδα δύο άτομα από την παρέα –μια γυναίκα και έναν άνδρα– να μιλούν μεταξύ τους Αρχαία Ελληνικά! Άρχισαν να μας κάνουν ερωτήσεις για συγκεκριμένους αρχαίους φιλοσόφους και εμείς, αν και Έλληνες, δεν ξέραμε τι να απαντήσουμε.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα μια απερίγραπτη ντροπή. Συνειδητοποίησα ότι ξένοι άνθρωποι είχαν εμβαθύνει στον πολιτισμό μας περισσότερο από εμάς τους ίδιους.
Αυτό το περιστατικό όμως έγινε το μεγαλύτερο μάθημά μου. Από τότε, ό,τι έχει να κάνει με την αρχαία φιλοσοφία και την ιστορία μας έχει γίνει το μόνιμο ανάγνωσμά μου. Κατάλαβα ότι η κληρονομιά μας δεν είναι απλώς «ονόματα» σε σχολικά βιβλία, αλλά ένας ζωντανός θησαυρός που σε βοηθά να κατανοήσεις τη ζωή.
Σήμερα, δεν νιώθω πια ντροπή, αλλά ευγνωμοσύνη για εκείνη την παρέα που μου «άνοιξε τα μάτια».
Έχει τύχει σε κανέναν άλλον κάτι παρόμοιο; Ποιο βιβλίο ή φιλόσοφος ήταν αυτός που σας έκανε να αγαπήσετε την αρχαιότητα;
