Προσωπικά..: Υπαρξιακά

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υπαρξιακά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Καθαρός, Ζωντανός, Παρών

Παλιότερα με τρόμαζε η μοναξιά.

Τώρα, με τρομάζει η πολυκοσμία.

Με φοβίζουν οι πολλοί που μπορούν να σε κάνουν να νιώθεις μόνος.

Μια μικρή ιστορία για μια συνάντηση τριών ξαδέρφων,

του Γιώργου, της Γιώτας και της Δάφνης,

μετά από 35 χρόνια, σε μια γραφική καφετέρια

στα Πετράλωνα της Αθήνας

Μόνο εσύ ξέρεις όλα αυτά τα βράδια που έκλαιγες

χωρίς να σε ακούσει κανένας

Workplace Bullying: Ενα τοξικό εργασιακό περιβάλον

Η στιγμη που δε θα βρισκεις το δικιο σου.....

Που θα προσπαθησουν να σου την πεσουν ολοι

Συκοφαντωντας και Μειωνοντας σε ως Ανθρωπο

με προσβλητικα λογια

.....και που όμως δε θα σε νοιαζει και καθολου να το βρεις

Είναι Η Πιο Απελευθερωτικη Στιγμη Απ' Ολες!

Αλλα οταν με πνιγει το δικιο,και δε μπορω να το αποδειξω

κλαιω, παραμιλαω, καπνιζω και πινω

Ένοχο παρελθόν

Μπορούμε να βρούμε το κουράγιο

να ελευθερώσουμε τα πιο βαθιά μας μυστικά;
Ή στο τέλος δεν μας αναγνωρίζει κανείς;
Ούτε καν ο εαυτός μας;

Ενα τοξικό εργασιακό περιβάλλον..

Εχετε νιώσει στον εργασιακό χώρο να δηλητηριάζουν

τους ανθρώπους γύρω σας με συνέπεια να δημιουργείται

αρνητικό κλίμα απέναντί σας?

Είχα γράψει σε παλιότερο post χωρίς να αναφέρω λεπτομέρειες

ότι παραδέχομαι ότι την πάτησα και προχωράω παρακάτω,

Διασωληνωμένα πια τα Ονειρα

Μια σύριγγα γεμάτη πάθος και όνειρα...

επάνω στο κομοδίνο περιμένει να μειώσει

τον πόνο της ψυχής που χρόνια τώρα έχω

και φοβάμαι πως αν τη χρησιμοποιήσω
θα εισέλθει εντός μου το δικό σας rhesus

και θα με βρουν νεκρό

Γιατί το δικό σας rhesus
ήταν πάντα Αρνητικό

Πόσο όμορφα μαστουρωμένα
να πλανιέσαι παίρνοντας
δώσεις χημικής ευφορίας αρμενίζοντας πάνω
σε μαστουρωμένα πέλαγα, πάνω σένα κύμα βουβό
σε χλιαρό νερό κύμα μονάχα.

Κύμα στο βυθόμπορώ να γίνω και να εξατμιστώ.

Μα πόση πλάνη!

Γιατί μαστουρωμένος την ψυχή μου
θρυμματίζω και χαράζω
με σάπφειρο το μπλε των ματιών μου.

Αγγελοι, τώρα που γνωριστήκαμε,
πέστε μου σας παρακαλώ ένα χρωμα
να ξεγελάσω τον θάνατο

Δώστε μου ψυχή ζώσα
παραμονεύει ο θάνατος!

Σαν έρθει το ξημέρωμα να τυλιχτώ μ αυτό,
απ τους εφιάλτες να ξεφύγω.

Κουράστικα πια να απολογούμε γι αυτό που ζω

Να ξυπνήσω απ' το λήθαργο
να ξεφύγω από τα στενά του Άδη του σκότους

να μη ξαναπιώ της σιωπής το δηλητήριο.
Nα μη με αναζητά ένας ακόμη εφιάλτης.
Να ξεχάσω τον τοίχο των κιτρινισμένων αναμνήσεων.

Mνήμες που έχουν λήξει απο καιρό πολλυ

Να μη ζω με πεθαμένες υποσχέσεις
Θέλει ίσως σπάσιμο το παρελθόν,
Γόρδιος Δεσμός!

Ισως κάπου θα υπάρχει μια Ιθάκι.

Δεν αντέχω τούτο το ουρλιαχτό εντός μου

Εγω
ο κατά Φαντασίαν υγιείς

Σ'αυτούς που όπως κι εγώ

Μπόρεσαν τελικά να σταθούν ξανα στα πόδια τους

Μα περισσότερο σ'εκείνους που προσπαθούν ακόμα

ΥΓ. Αιτία για το πριν απο καιρο παραπάνω κείμενο
ήταν η ντρόγκα κι ένας καυγάς

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει

και πολλά έχουν μείνει ίδια
Αυτό που δεν έχει αλλάξει

είναι η μοναξιά

Δεν ήταν λίγες οι στιγμές

που έχω πει
"καλύτερα μόνος από επιλογή παρά μόνος μέσα σε σχέση"

Εσείς κάνετε πως μας πληρώνετε...

Με 400€ και λιγότερο, μισθό το μήνα μην περιμένει κανένας εργοδότης είτε είναι το δημόσιο είτε ακόμα περισσότερο ιδιώτης να πάρει σοβαρή ποιότητα εργασίας από εργαζόμενο

Αλληλεγγύη ρε μαλάκες!

Σήμερα το βράδυ στο σχόλασμα και βλέποντας το ντεπόζιτο ότι δεν με "βγάζει..." βρέθηκα στην ανάγκη συναδέλφου να ζητήσω 3e για βενζίνα κι αυτά δανεικά, αλλά εκεί που ήταν να κοίταζε στο αμάξι την "έκανε" μάλιστα βιαστικά μην και τον προλάβω να του ξαναζητήσω... (Να πω εδώ ότι η δουλειά ως το σπίτι είναι μια απόσταση κάπου 30χιλ.)